„Podaj Dalej” (Wrocław)

Z Encyklopedia Solidarności

Hasło wydrukowane w Tomie I.

„Podaj Dalej”, podtytuł: „Biuletyn informacyjny Studenckiego Komitetu «Solidarności» we Wrocławiu”, pismo wydawane I 1978 – V 1980 we Wrocławiu.

Ukazało się 13 nr. (nr. 11-13 współwydany z nr. 3-5 „Akademickiego Pisma Informacyjnego”) o obj. 1-6 s. w formacie A4, drukowanych na powielaczu; wychodziło nieregularnie.

W składzie redakcji: Leszek Budrewicz, Jacek Malec i Renata Otolińska; od nr. 7: Stanisław Huskowski, Sławomir Najnigier i Jan Sobczyk („API” redagowane przez S. Huskowskiego, S. Najnigiera i J. Sobczyka, obj. współwydanego nr. ok. 20 s.); stali współpracownicy „API”: m.in.: Zbigniew Gieruń, Andrzej Kiełczowski, Jerzy Kocik, Małgorzata Stelmach i Maciej Zięba.

Od nr. 9 „Podaj Dalej” było biuletynem informacyjnym, „API” zaś, wbrew tytułowi, miało charakter publicystyczny, otwarte także na inicjatywy oficjalne. Przedstawiano działania środowisk studenckich; w dziale „Ze świata” publikowano informacje niedopuszczone do oficjalnych mediów przez cenzurę, w cyklu „Z kraju” dominowała problematyka opozycyjna, ponadto istniały rubryki: „Kościół”, „Oświata i wychowanie” oraz „Historia”. Te dwa tytuły były, obok „Biuletynu Dolnośląskiego”, najważniejszymi niezależnymi pismami wydawanymi na Dolnym Śląsku przez środowiska przedsierpniowej opozycji. Przestały wychodzić wraz z zakończeniem działalności SKS. Szeroki zasięg oddziaływania, mimo nieregularności ukazywania się, osiągnęły m.in. dzięki dużym nakładom.

8 dni po ukazaniu się nr. 7 (20 II 1979) na Uniwersytecie Wrocławskim pojawiła się jego fałszywka, dzieło SB, zawierająca m.in. paszkwil na L. Budrewicza: wykorzystując opowiadanie Sławomira Mrożka Ostatni husarz, ukazano go jako „nawiedzonego aktywistę, wypisującego w kiblu antyustrojowe hasła”. Zbulwersowani prowokacją działacze SKS wydali oświadczenie, w którym wymienili nazwiska dwóch pracowników naukowych Instytutu Historycznego UWr jako odpowiedzialnych za kolportaż fałszywki (jeden z nich został pomówiony niesłusznie i przeproszony). Wobec studentów sygnatariuszy tego oświadczenia: Wiktora Gronowicza, J. Malca, Jerzego Ochmana, R. Otolińskiej i Mariusza Wilka władze uczelni wszczęły postępowanie dyscyplinarne, zakończone ich zawieszeniem. Trwająca do X 1979 fala represji objęła 23 studentów różnych wrocławskich uczelni. Udało się ich przywrócić w prawach studenckich dzięki różnego rodzaju interwencjom (w nie zaangażowali się m.in. prof. Edward Lipiński, prof. Karol Modzelewski, prof. Czesław Hernas i prof. Mieczysław Zlat) oraz nagłośnieniu sprawy przez Radio Wolna Europa.

Monika Kała