Akademicki Ruch Odnowy

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Akademicki Ruch Odnowy, organizacja studencka założona w 1980 w Krakowie.

9 XII 1979 na konferencji sprawozdawczo-wyborczej SZSP Małgorzata Bator wystąpiła z wnioskiem o rozwiązanie SZSP. Jednocześnie rozpoczęto akcję zbierania podpisów pod żądaniem zwołania nadzwyczajnego zjazdu SZSP w celu przedyskutowania projektu powołania nowej, niezależnej od PZPR organizacji studenckiej. Podstawą dyskusji miał być Raport o stanie SZSP opracowany przez M. Bator, Marka Ciesielczyka, Jarosława Gabałę, Beatę Kurylczuk i Marka Smulskiego. Wobec braku zgody władz uczelni na druk Raportu został on opublikowany w niezależnym pismie NZS „Indeks”.

Pod petycją zebrano ponad 1700 podpisów, w tym 11 osób ze środowiska naukowego i artystycznego: Izydora Dąbska (filozof), Stanisław Foryś (ekonomista), Hanna Malewska (pisarka), Krzysztof Penderecki (kompozytor, rektor Akademii Muzycznej), Stefan Smoliński (chemik), Andrzej Staruszkiewicz (fizyk), ks. Józef Tischner (filozof), Henryk Wereszycki (historyk), Jacek Woźniakowski (historyk sztuki), Andrzej Wroński (logik), Stanisław Zapiór (chemik).

Wiosną 1980, po fiasku dążeń do samorozwiązania się SZSP, autorzy Raportu zdecydowali się na stworzenie odrębnej organizacji. 29 IV 1980 15 secesjonistów z krakowskiego SZSP zwróciło się do Urzędu Miasta Krakowa o rejestrację nowej organizacji studenckiej pn. Akademicki Ruch Odnowy. Władze miejskie odesłały wnioskodawców do Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki. W zw. z nieotrzymaniem odpowiedzi odmownej założyciele ARO uznali, że – zgodnie z obowiązującym prawem – organizacja może działać legalnie bez rejestracji, będąc stowarzyszeniem zwykłym, nieposiadającym osobowości prawnej, w V 1980 wystąpiono jednak do Ministerstwa o rejestrację.

Według założycieli, ARO miał być apolityczną organizacją, pełniącą rolę studenckiego zw. zaw., której celem były: demokratyzacja szkolnictwa wyższego, umacnianie samorządności studenckiej, niesienie pomocy studentom i młodym pracownikom naukowym, troska o warunki socjalno-bytowe, zdrowie i wypoczynek studentów, rozwój ruchu kulturalnego i turystycznego, współdecydowanie o rozwiązywaniu problemów uczelni. Członkowie-założyciele stanowili zalążek przyszłego Zgromadzenia Ogólnego. ARO reprezentowali studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego: M. Bator, M. Ciesielczyk, Marek Płonka, Marian Piątek oraz Jerzy Godek z Akademii Medycznej. W VI 1980 ukazał się 1. nr pisma ARO „Po prostu bis”, w którym m.in. propagowano ideę apolitycznego zw. zaw. studentów.

Jesienią 1980 członkowie ARO współtworzyli NZS.

Ewa Zając