Grupa Charukiewicza

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Grupa Charukiewicza, grupa pracowników SB we Wrocławiu skupiona wokół kapitana SB Mariana Charukiewicza. M. Charukiewicz na początku lat 70. rozpoczął działalność polegającą na ostrzeganiu osób, przeciwko którym prowadzone były działania operacyjne. Przez pośredników, którzy byli obdarzeni zaufaniem Kościoła, przekazywał informacje o agenturze wprowadzanej m.in. do Wyższego Seminarium Duchownego i duszpasterstw akademickich.

Po 1976 wiadomości o zainstalowaniu podsłuchów w mieszkaniach i telefonach przekazywane były działaczom opozycji, m.in. Stanisławowi Hartmanowi. Grupa skupiała około dziesięciu pracowników SB i parokrotnie bliska była dekonspiracji.

W XII 1981 część jej członków wraz z M. Charukiewiczem została zatrzymana. Śledztwo nie przyniosło dostatecznych dowodów. Minister Spraw Wewnętrznych gen. Czesław Kiszczak, motywując to rachunkiem zysków i strat, podjął decyzję o nienadawaniu sprawie biegu prokuratorskiego i związanego z tym rozgłosu. W I 1982 grupa pracowników SB podejrzanych o nielojalność została umieszczona w Oddziale Psychiatrycznym szpitala MSW w Poznaniu, następnie wydalona ze służby.

Członkowie Grupy kontynuowali działalność: zdobywali informacje dzięki kontaktom towarzyskim, przygotowywali dla struktur podziemnych szczegółowe analizy na temat metod działania SB. Były one przekazywane m.in. kontrwywiadowi Solidarności Walczącej. Zasługą Grupy było zasianie nieufności we wrocławskiej SB, efektem były parokrotne grupowe zwolnienia funkcjonariuszy, z reguły całkowicie lojalnych. Przejawem przekonania gen. Kiszczaka o silnych wpływach SW we wrocławskiej SB było skierowanie do Wrocławia zespołu operacyjnego, działającego niezależnie od dolnośląskiej SB, którego głównym zadaniem było doprowadzenie do zatrzymania Kornela Morawieckiego.

Artur Adamski