Henryk Bohdan Samsonowicz

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Henryk Bohdan Samsonowicz, ur. 23 I 1930 w Warszawie. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego, Wydz. Humanistyczny (1950), w 1954 doktorat, w 1960 habilitacja, od 1971 prof. nadzwyczajny, od 1980 prof. zwyczajny.

Od 1950 pracownik naukowy UW, 1967-1970 prodziekan Wydz. Historycznego UW, 1970-1973 dziekan, 1975-1978 dyr. Instytutu Historycznego. 1956-1982 w PZPR (usunięty). W 1968 obrońca studentów IH UW zagrożonych relegowaniem z uczelni przed komisją dyscyplinarną UW, m.in. Adama Michnika. Jedyny członek Wyższej Komisji Dyscyplinarnej przy Ministrze Oświaty i Szkolnictwa Wyższego dla pracowników naukowo-dydaktycznych szkół wyższych głosujący przeciwko podtrzymaniu decyzji uczelnianej komisji dyscyplinarnej o zwolnieniu profesora Damazego Tilgnera. W 1975 organizator pierwszej olimpiady historycznej; 1978-1982 prezes Polskiego Towarzystwa Historycznego.

Od 1980 w „S”. 1 X 1980 – 8 IV 1982 rektor UW (odwołany).

Od 1982 członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Członek Społecznego Komitetu Nauki. W 1985 współautor opracowania Raport. Polska 5 lat po sierpniu (Wers, 1985); 1988-1990 członek KO przy Przewodniczącym „S” Lechu Wałęsie (przewodniczący Komisji Nauki i Oświaty).

W 1989 uczestnik obrad plenarnych Okrągłego Stołu, przewodniczący zespołu negocjacyjnego ds. oświaty, nauki i postępu technicznego. 1989-1991 minister edukacji narodowej. Od 1991 pracownik naukowy Akademii Humanistycznej im. A. Gieysztora w Pułtusku, członek Senatu i Rady Naukowej Wydz. Historycznego AH. 1991–1996 wiceprzewodniczący Komitetu Badań Naukowych. Od 1993 członek Polskiej Akademii Umiejętności, od 1994 w PAN, członek prezydium PAN.

Autor ok. 800 prac naukowych, m.in.: Późne średniowiecze miast nadbałtyckich. Studia z dziejów Hanzy nad Bałtykiem w XIV-XV w. (Warszawa 1968), Złota jesień polskiego średniowiecza (1971), Tysiącletnie dzieje (z Januszem Tazbirem, Wrocław 1997), Historia Polski do roku 1795 (Kraków 2000).

Doctor h.c. Uniwersytetu Mikołaja Kopernika (1998), Uniwersytetu im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (2002), Uniwersytetu Wrocławskiego (2007), Uniwersytetu Opolskiego (2008) oraz Uniwersytetu Gdańskiego (2009).

Odznaczony Orderem Legii Honorowej (1984), Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1998), Orderem Orła Białego (2010). Od 2011 w składzie kapituły Orderu Orła Białego.

30 I 1982 – 23 IX 1989 rozpracowywany przez Wydz. III KS MO/SUSW w ramach SOS/KE krypt. Goliat.

Anna Grażyna Kister