Irena Wóycicka

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Irena Wóycicka, ur. 1 VIII 1950 w Warszawie. Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, Instytutu Nauk Ekonomicznych.

1977-1980 pracowniczka Instytutu Finansów przy Ministerstwie Finansów. 1972-1973 uczestniczka protestu przeciw utworzeniu SZSP, 1975-1976 organizatorka opozycyjnych spotkań dyskusyjnych, w 1975 sygnatariuszka listu przeciw zmianom w konstytucji PRL, w 1976 uczestniczka akcji pomocy dla represjonowanych robotników Ursusa, sygnatariuszka listu w ich obronie. 1977-1980 współzałożycielka, autorka, współredaktor, niezależnego pisma „Robotnik”, w 1979 współautorka Karty Praw Robotniczych.

We IX 1980 dyżurowała w KIK w Warszawie w ramach pomocy w zakładaniu niezależnego związku, w 1981 pracowniczka Ośrodka Prac Społeczno-Zawodowych przy KKP „S”.

1982-1983 współpracowniczka podziemnego pisma „Tygodnik Mazowsze”, redaktor działu gospodarczo-społecznego, organizatorka prac redakcyjnych. 1983-1987 w RFN, współpracowniczka Radia Wolna Europa, Sekcji Polskiej BBC (ps. „Ewa Karska”), autorka w emigracyjnym miesięczniku „Aneks”. Od 1987 ekspert KKW „S”; w 1988 autorka broszury Co robić w zakładzie pracy, w V 1988 korespondentka „Tygodnika Mazowsze” podczas strajku w Hucie im. Lenina w Nowej Hucie.

1988-1989 w KO przy Przewodniczącym „S” Lechu Wałęsie, członek Komisji Polityki Społecznej. W 1989 uczestniczka obrad Okrągłego Stołu w zespole ds. gospodarki i polityki społecznej; redaktor w „Tygodniku Solidarność”. 1989-1990 doradca ministra pracy Jacka Kuronia, 1991-1994 wiceminister pracy i polityki socjalnej, od 1994 pracowniczka Instytutu Badań nad Gospodarką Rynkową, 1998-2001 doradca wicepremiera i ministra pracy oraz członek Rady Nadzorczej ZUS, ekspert Międzynarodowej Organizacji Pracy oraz Komisji Europejskiej ds. integracji społecznej. W 1994 członek UD, 1994-2005 UW.

Anna Grażyna Kister