Jacek Bierezin

Z Encyklopedia Solidarności

Hasło wydrukowane w Tomie II.

Jacek Bierezin, ur. 13 III 1947 w Łodzi, zm. 26 V 1993 w Paryżu. 1967-1971, 1973-1974 student Uniwersytetu Łódzkiego, kierunek filologia polska, 1974-1977 kierunek etnologia. Poeta, eseista.

1965-1967 magazynier w Bibliotece UŁ, następnie przez krótki okres urzędnik w DRN Łódź-Śródmieście. 1967-1981 członek Koła Młodych ZLP, 1981-1982 ZLP, od 1980 Pen Clubu, od 1989 SPP. W 1966 debiut poetycki w tygodniku „Odgłosy”; publikował na łamach pism społeczno-kulturalnych: „Więź”, „Literatura”, „Współczesność”, „Student”, „Poezja” (1967-1974) i wydawanego w Londynie pisma „Oficyna Poetów i Malarzy” (1973). Po odrzuceniu przez Spółdzielnię Wydawniczą Czytelnik zbioru Wam. Poezje wydał go w 1974 w Instytucie Literackim w Paryżu; objęty zakazem druku w PRL, od 1974 publicysta paryskiej „Kultury”. W III 1968 uczestnik protestu studentów UŁ, członek grupy samokształceniowej Stefana Türschmida, z którą przystąpił do tajnej organizacji niepodległościowej Ruch (1969-1970). 8 XII 1970 aresztowany, zwolniony 16 III 1971; 23 IX 1971 skazany na 1 rok więzienia w zawieszeniu. W XII 1975 sygnatariusz Listu 59 i Listu 218 do Sejmu PRL przeciwko planowanym zmianom w Konstytucji; w VIII 1976 autor listu otwartego do uczestników XII Międzynarodowego Biennale Poezji w Brukseli z apelem o obronę walczących o prawa człowieka w Europie Środkowo-Wschodniej. 1976-1981 współpracownik KOR, następnie KSS KOR, kolporter wydawnictw niezależnych; 1977-1981 współtwórca i redaktor niezależnego pisma „Puls”, od jesieni 1980 redaktor naczelny; 18 IX 1977 sygnatariusz Deklaracji Ruchu Demokratycznego; 29 X 1977 współzałożyciel Niezależnego Klubu Dyskusyjnego w Łodzi; od 1978 członek Amnesty International. 3-10 X 1979 uczestnik głodówki w kościele Świętego Krzyża w Warszawie podjętej na znak solidarności z aresztowanymi działaczami czechosłowackiej Karty 77.

W XI 1981 współzałożyciel Klubu Rzeczypospolitej Samorządnej Wolność–Sprawiedliwość–Niepodległość w Łodzi.

13 XII 1981 internowany w Ośr. Odosobnienia w Jaworzu, następnie w Darłówku, zwolniony 19 VIII 1982.

Od IX 1982 na emigracji we Francji, w 1983 otrzymał azyl polityczny; do 1984 redaktor naczelny londyńskiej kontynuacji „Pulsu”; współpracownik Radia Wolna Europa, 1983-1984 „Zeszytów Literackich”, 1984-1989 wydawnictwa Editions Spotkania; 1987-1989 redaktor działu literackiego miesięcznika „Kontakt”; zarobkował jako ratownik wodny i trener pływania.

Opublikował m.in.: Lekcja liryki (Wydawnictwo Łódzkie, 1972), w tzw. drugim obiegu lub poza krajem: Wam. Poezje (Instytut Literacki, Paryż 1974), W połowie życia (NOWa, 1980), Z pustyni i z puszczy. Felietony sprzed odnowy (Studencka Oficyna Wydawnicza, 1981), Tyle rzeczy (Editions Dembiński, Paryż 1990). Pośmiertnie: Linia życia (Oficyna Literacka, Kraków 1999).

Odznaczony pośmiertnie Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2006).

1972-1983 rozpracowywany przez Wydz. III KM/KW MO w Łodzi w ramach KE/SOR krypt. Panda.

Sławomir M. Nowinowski