Jacek Jan Fedorowicz

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Jacek Jan Fedorowicz, ur. 18 VII 1937 w Gdyni. Absolwent Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku, Wydz. Malarstwa (1960).

1954-1960 współzałożyciel i współtwórca programów studenckiego teatru Bim-Bom w Gdańsku, w l. 60. artysta estradowy, autor tekstów i karykaturzysta w czasopismach „Po Prostu”, „Szpilki” i „Dookoła Świata”; współtwórca telewizyjnych programów rozrywkowych, m.in. „Poznajmy się„ i „Małżeństwo doskonałe”, 1974-1981 radiowej audycji satyrycznej „60 minut na godzinę”; w 1980 autor tekstów w niezależnym piśmie „Strachy na Lachy”.

Od jesieni 1980 w „S”; współpracownik Radia „S” Regionu Mazowsze (redakcja programów dla radiowęzłów zakładowych).

Po 13 XII 1981 działacz Prymasowskiego Komitetu Pomocy Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom; 1982-1989 uczestnik bojkotu państwowych mediów, utrzymywał się ze sprzedaży swoich rysunków; twórca programów satyrycznych oraz wywiadów z przywódcami podziemnej „S” rozprowadzanych na kasetach audio i wideo, autor odczytów w ramach Tygodni Kultury Chrześcijańskiej; współpracownik Archiwum Solidarności, gromadził dokumentację dźwiękową zachowaną z okresu legalnej działalności „S”; obserwator procesów politycznych; autor tekstów w podziemnej „Gazecie Wyborowej” (1985) i „Tygodniku Mazowsze”. 1982-1987 wielokrotnie przesłuchiwany. 1988-1989 propagował „S” podczas występów w Australii, USA, Francji i Szwecji.

W 1989 współautor audycji wyborczych KO „S” w RiTv. 1995-2005 autor satyrycznego programu „Dziennik Telewizyjny” w TVP (nawiązującego do dziennika tv z czasów PRL), w 2006 kontynuacji tego programu pt. „SEJF”. W 2006 współorganizator wystawy rysunków z okresu stanu wojennego w Instytucie Pamięci Narodowej. Członek PEN Clubu.

Aktor filmowy, m.in. w Motodramie (1971), współscenarzysta Nie ma róży bez ognia (1974) i Poszukiwany, poszukiwana (1972); autor m.in. Porady estradowca dla kolegów dramatycznych (1974), współautor komiksu Solidarność – 500 pierwszych dni (w podziemiu, 1984).

Wyróżniony m.in. nagrodą radiową Złoty Mikrofon (1975), nagrodą RKW „S” Mazowsze (1985) i Komisji Kultury „S” (1986), Nagrodą Kisiela (1994), telewizyjnym Wiktorem (1996, 2001) i Superwiktorem (2005), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2008), odznaczony Złotym Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2009).

Od 20 II 1982 objęty przez Wydz. III-1 KS MO/Wydz. III Biura Studiów MSW KE krypt. Helios; 27 IV 1984 – 18 IX 1989 rozpracowywany przez Wydz. III-1 SUSW w ramach KE/SOR krypt. Kobra.

Anna Grażyna Kister