Jacek Salij

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Jacek Salij, ur. 19 VIII 1942 w Budach k. Dubna na Wołyniu (obecnie Ukraina). Absolwent Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (1969), dominikanin, w 1971 doktorat, w 1979 habilitacja, od 2000 profesor.

Od 1970 nauczyciel akademicki w ATK (od 1999 Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego), kierownik Katedry Teologii Dogmatycznej. 1971-1983 duszpasterz sekcji kultury w KIK w Warszawie. W XII 1975 sygnatariusz Listu 59 przeciwko planowanym zmianom w Konstytucji PRL. Od lat 70. współpracownik pisma oo. dominikanów „W Drodze”. W latach 70. i 80. autor tekstów w niezależnych pismach, m.in. w „Zapisie” i „Aneksie” (ps. Czesław Krzysztofor).

1981-1989 wygłaszał odczyty dla środowisk niezależnych w kościołach w różnych miastach Polski.

Od wiosny 1982 duszpasterz środowisk nauczycielskich związanych z „S”; 1982-1989 uczestnik tajnej Rady Edukacji Narodowej, w latach 80. autor w podziemnym piśmie nauczycielskiej „S” „Tu teraz” (ps. A. Zwolon). Członek Polskiego Pen Clubu.

Autor wielu publikacji naukowych, tłumaczeń oraz książek popularyzatorskich dla dorosłych i dla dzieci, m.in.: Legendy dominikańskie (1982), Miłujcie nieprzyjacioły wasze: miłość nieprzyjaciół w Polsce (Paryż 1983), Eseje tomistyczne (1998), Czy Pan Jezus lubił budyń? (2003).

Wyróżniony Nagrodą Stowarzyszenia Wydawców Katolickich Feniks (2004); odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2007).

Krzysztof Dąbek