Janina Wiśniowiecka

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Janina Wiśniowiecka, ur. 20 V 1941 w Golubiu-Dobrzyniu. Ukończyła Studium Kształcenia Zawodowego w Szczecinie (1961).

1958-1961 pracownik Państwowego Przedszkola w Szczecinie, 1961-1982 księgowa na Wydz. DG w Stoczni Szczecińskiej im. Adolfa Warskiego, od 1983 na rencie. Uczestniczka strajków okupacyjnych w Stoczni: 17-22 XII 1970 i 22-25 I 1971 (tzw. strajk Bałuki).

18-30 VIII 1980 uczestniczka strajku okupacyjnego w Stoczni; od IX 1980 w „S”, wiceprzewodnicząca Komisji Wydziałowej DG, delegat do KZ Stoczni, przewodnicząca Komisji Rewizyjnej tamże.

13-15/16 XII 1981 uczestniczka spacyfikowanego strajku okupacyjnego w Stoczni; do 21 I 1982 (dzień aresztowania męża, Adama Wiśniowieckiego) ukrywała, m.in. w swoim mieszkaniu i mieszkaniu swoich rodziców, milicjantów: Edmunda Leidorfa z Białegostoku i Juliana Sekułę z Lublina, prowadzących do 13 XII 1981 protest głodowy w Stoczni, organizatorka przeniesienia ukrywających się do mieszkania Elżbiety Rynkowskiej (zob. film dokumentalny TVP Niechciani milicjanci). W 1982 dostarczała informacje z Ośrodków Odosobnienia dla Kurii Metropolitalnej w Szczecinie, autorka opisu pacyfikacji Stoczni (publikowanego w pismach podziemnych w całej Polsce), przepisywaczka ulotek i podziemnych druków okolicznościowych, do 1988 kolporterka ulotek i czasopism podziemnych, 1982-1988 wielokrotnie przesłuchiwana, nękana w zakładzie pracy, poddana prowokacji SB (wszczęcie postępowania prokuratorskiego o wręczenie łapówki, by uzyskać przyznanie renty, od 1984 śledztwo Prokuratury Rejonowej w Szczecinie, w 1988 umorzone), wzywana na przesłuchania do prokuratury w odległych od Szczecina miejscowościach, np. w Nowogardzie; rewizje w mieszkaniu.

Sylwia Wójcikowa