Jerzy Franciszek Malinowski

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Jerzy Franciszek Malinowski, ur. 10 V 1935 w Radomiu. Absolwent Politechniki Wrocławskiej, Wydz. Mechaniczny (studia inżynierskie w Sekcji Silników Lotniczych, magisterskie – w Katedrze Technologii Budowy Maszyn) (1957).

1957-1983 zatrudniony w Zakładach Budowy Maszyn Bumar-Fadroma we Wrocławiu: kierownik sekcji oprzyrządowania w Dziale Głównego Technologa; mistrz, następnie zastępca kierownika Wydziału Mechanicznego, kierownik Działu Przygotowania Produkcji (w 1961 praktyka w zakładach Wnistrojdormasz w Moskwie); 1965-1967 dyrektor techniczny w Fabryce Maszyn Zawidów w Zawidowie; 1967-1983 ponownie w Bumar-Fadroma: główny specjalista ds. elektronicznej techniki obliczeniowej, główny technolog (praktyki za granicą: w 1969 ONZ w Wielkiej Brytanii w zakładach Hamworthy Hydraulics w Poole oraz w firmach JCB i HYMAC, następnie w 1975 w International Harvester Company w Libertyville USA, w 1976 w firmie Kokum w Landskronie w Szwecji).

Od IX 1980 w „S”; od 21 IX 1981 przewodniczący Komitetu Założycielskiego Samorządu Pracowniczego w Bumar-Fadromie.

14-18 XII 1981 współorganizator strajku w Bumar-Fadroma; 18 XII 1981 internowany w Ośr. Odosobnienia we Wrocławiu, następnie w Grodkowie, 27 II 1982 zwolniony. Wrócił do pracy w Bumar-Fadroma przeniesiony na gorsze stanowisko (w dziale zarządzania). Od III 1982 współorganizator, do 1989 działacz, nieformalny rzecznik Duszpasterstwa Ludzi Pracy przy parafii św. Klemensa Dworzaka we Wrocławiu: współorganizator Mszy za Ojczyznę oraz wykładowca tamże. V 1982 – 1983 współpracownik TKZ w Fadromie. 5 XI 1982 zatrzymany w AŚ przy ul. Muzealnej, 6 XI 1982 internowany, od 8 XI osadzony w Ośr. Odosobnienia w Strzelinie, 2 XII 1982 zwolniony. 1983-1989 członek RKS, uczestnik prac w ramach tzw. Sieci Wiodących Zakładów Pracy. W VII 1983 współzałożyciel, do VI 1989 przewodniczący podziemnej Międzyzakładowej Komisji Koordynacyjnej „S” Grabiszynek we Wrocławiu zrzeszającej zakłady, m.in. Bumar-Fadroma, Zakłady Elektroniczne Elwro, Fabrykę Automatów Tokarskich, Zakłady Hutnicze Metali Nieżelaznych Hutmen. VIII 1983 – VI 1989 współzałożyciel, autor (ps. Robol, Wrocławianin 44) i redaktor naczelny podziemnego pisma „Victoria” wydawanego przez MKK Grabiszynek; 1983-1989 drukarz „Victorii”, awaryjnie „Famy”, „Fatamorgany”, „Solidarności Elwro”, „Solidarność Hutmenu”, „Solidarności FAT”, organizator sprzętu drukarskiego i materiałów poligraficznych; organizator i koordynator (z żoną Danutą) sieci kolportażu wydawnictw podziemnych, m.in. ww. pism oraz m.in. „Z Dnia na Dzień”, „Prawda”, „Jutrzenka”, „Iskierka”, „Odrodzenie”, „Hydralek”. 13 XII 1983 współorganizator i uczestnik tzw. protestu głodowego pracowników fabryk przy ul. Grabiszyńskiej (po pracy robotnicy na znak protestu przeciwko podwyżkom cen nie korzystając z miejskich środków transportu przeszli ul. Grabiszyńską do obecnego pl. Legionów). 14 XII 1983 zmuszony do zwolnienia się z pracy za porozumieniem stron, następnie XII 1983 – 1989 zastępca głównego technologa w Zakładzie Uszczelnień Technicznych Inco we Wrocławiu. 5-10 VII 1985 uczestnik głodówki w kościele Narodzenia NMP w Krakowie-Bieżanowie.

1989-1991 szef Działu Informatyki i Organizacji w Bumar-Fadroma; 1991-2003 pracownik IBM Polska Sp. z o.o. Oddział we Wrocławiu (szef), następnie menadżer w Warszawie. Od 2003 na emeryturze.

Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2006), Srebrną Odznaką Zasłużony dla Województwa Wrocławskiego (1979), Złotą Odznaką Zasłużony Pracownik Fabryki Maszyn Budowlanych Fadroma (1990).

13 VIII 1982 – 28 X 1983 rozpracowywany przez Wydz. V-1 KW MO/WUSW we Wrocławiu krypt. Psycholog; następnie do 15 I 1990 kontrola operacyjna przez Wydz. III-1/Insp. 2 WUSW we Wrocławiu.

Artur Adamski, Łukasz Sołtysik