Joachim Krzysztof Biernacki

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Joachim Krzysztof Biernacki, ur. 24 VIII 1954 w Warszawie. Ukończył średnią szkołę muzyczną (1973), absolwent Uniwersytetu Warszawskiego, kierunek filozofia (1978) i filologia polska (1990), studiował też historię.

1971-1974 w ZHP, 1973-1977 w SZSP, 1976-1977 z-ca przewodniczącego Rady Wydziałowej w Instytucie Filozofii UW. Od początku l. 70. związany z ruchami kontestacyjnymi, jeden z prekursorów happeningów i teatrów ulicznych, w 1972 założyciel i szef grupy literackiej Imawao, 1973-1974 członek Zarządu Warszawskiego Jeunesse Musicale. W 1978 pracownik redakcji „Studiów Filozoficznych”, w 1979 lektor w Zarządzie Warszawskim ZSMP, 1979-1999 prowadził badania socjologiczne i marketingowe (m.in. w IFiS PAN, Instytucie Rolnictwa PAN, PTS). 1980-1982 członek Koła Młodych przy ZLP.

W VIII 1980 łącznik pomiędzy strajkującymi robotnikami w Ustce i Trójmieście. 1980-1981 działacz Ośrodka Pracy Politycznej Sigma na UW, współpracownik ukazujących się tam pism.

Po 13 XII 1981 działacz podziemia w Warszawie, kilkakrotnie zatrzymywany przez MO, karany przez kolegium ds. wykroczeń. 1983-1984 szef Klubu Otryckiego, uczestnik Kolegium Otryckiego pisma „Colloquia Communia” na UW. W 1984 nadawał (wraz z Piotrem Skórzyńskim) ze swojego mieszkania audycje radia „S”. 1985-1990 robotnik w Studenckiej Spółdzielni Pracy Universitas, 1985-2008 prywatny nauczyciel języka polskiego i historii. 1985-1992 w redakcji „Robotnika” (MRKS, następnie PPS). 1985-1987 organizator i szef Grupy Politycznej Robotnik Bródno specjalizującej się w składzie i transporcie wydawnictw, akcjach ulotkowych i malowania na murach oraz kolportażu (także międzymiastowym: Białystok, Kielce, Kraków, Częstochowa). 1985-1986 redaktor (z Krzysztofem Markuszewskim) „Magazynu Robotnika”. 29 IV 1986 aresztowany, następnego dnia skazany przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Pragi na 1 rok więzienia, osadzony w ZK Warszawa-Służewiec, zwolniony 19 VIII 1986 na mocy amnestii. 1986-1987 redaktor naczelny „Osiedlowego Biuletynu Informacyjnego” – pierwszego w Polsce pisma dzielnicowego, wychodzącego w podziemiu na warszawskim Bródnie. W XI 1987 współzałożyciel PPS, do 1993 działacz, odpowiadał za łączność miedzy regionami, sprawy organizacyjne i kolportaż; 1989-1990 i 1991-1993 wiceprzewodniczący Okręgowego Komitetu Robotniczego Warszawa, 1987-1993 przewodniczący Koła PPS Warszawa-Praga.

W 1989 przewodniczący Komisji Rewizyjnej w KO Warszawa-Praga Północ. 1989-1995 dziennikarz, korespondent pism zagranicznych i polonijnych; od 1989 w SDP. 1990-1993 współtwórca katalogów reklamowych (m.in. Kompass, Business Foundation Book, BMB). Od 2002 współtwórca programów dot. historii najnowszej. Od 2003 w Stowarzyszeniu Wolnego Słowa. Wydawca. Od 2007 pełnomocnik Encyklopedii Solidarności w regionie toruńskim.

Autor prac naukowych (m.in. o filozofii Sørena Kierkegaarda), wierszy, antologii (m.in. wraz z Anną Marią Radecką przygotował jedyną w Polsce antologię poezji hipisowskiej Życie w drodze, Iskry 1985), przedstawień poetyckich, artystycznych programów multimedialnych, opowiadań, esejów, wystaw plastycznych, stron internetowych poświęconych historii opozycji oraz licznych publikacji prasowych w kraju i za granicą.

Wyróżniony odznaką Zasłużony Działacz Kultury (2001), odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności (2012).

Piotr Byszewski