Joanna Mantel-Niećko

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Joanna Mantel-Niećko, ur. 14 VIII 1933 w Warszawie. Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, Instytut Orientalistyki (1956), doktorat (1966), habilitacja (1978), profesor zwyczajny (1997).

1956-1996 pracownik naukowy Instytutu Orientalistyki UW: 1977-1988 organizator i kierownik Zakładu Języków i Kultur Afryki w Instytucie Orientalistyki. 1961 – 13 XII 1981 w PZPR.

Od IX 1980 w „S”, kierownik zespołu międzyzwiązkowego „S” i ZNP, przygotowującego w 1981 projekt reformy UW. 1 X 1981 – 15 II 1982 dziekan na Wydziale Neofilologii.

10 V 1982 – 1990 sekretarz Senackiej Komisji ds. Osób Pozbawionych Wolności, Senackiej Komisji Pomocy Społeczno-Prawnej i Rektorskiej Komisji Społeczno-Prawnej; organizatorka pomocy, zbierała informacje o represjonowanych, występowała w obronie internowanych i aresztowanych, wyjeżdżała na widzenia do ośr. odosobnienia. 1982-1989 przekazywała informacje do „Biuletynu Informacyjnego NSZZ «Solidarność» UW”; zapisywała wydarzenia na UW, co stało się podstawą do przygotowania kronikarskiego zapisu dziejów UW po 13 XII 1981. 13 V – 22 V 1982 internowana w Ośr. Odosobnienia w Warszawie-Olszynce Grochowskiej, zwolniona po interwencji biskupów. 1984-1985 i 1987-1988 uczestniczka wyjazdów naukowych do Etiopii i USA.

W 1990 członek-założyciel Polskiego Towarzystwa Afrykanistycznego. Od 1996 na emeryturze.

Autorka licznych publikacji naukowych, współautorka m.in.: Praktycznej nauki języka amharskiego (1969), Historii Etiopii (1971), Próby sił. Źródła do dziejów Uniwersytetu Warszawskiego po 13 grudnia (1981).

Laureatka Nagrody Zespołowej Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki.

Krzysztof Dąbek