Julian Sekuła

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Julian Sekuła, ur. 12 IV 1951 w Zakrzówku k. Lublina. Absolwent Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, kierunek pedagogika (1976).

Od 1975 zatrudniony w KM MO w Lublinie: inspektor Wydz. Dochodzeniowo-Śledczego, następnie kierownik sekcji operacyjno-dochodzeniowej Komisariatu IV w Lublinie. 1978-1981 członek Komitetu Zakładowego PZPR przy KM MO w Lublinie.

Od V 1981 zaangażowany w tworzenie ruchu związkowego wśród pracowników MO (m.in. z poparciem KZ PZPR); 29 V 1981 współzałożyciel i przewodniczący Tymczasowego Komitetu Założycielskiego NSZZ FMO woj. lubelskiego; 1 VI 1981 delegat na zjazd założycielski ZZ FMO w Warszawie, członek OKZ ZZ FMO; 1-7 VI 1981 delegat na rozmowy z Komisją Rządową w Warszawie; od VI 1981 skarbnik Ogólnopolskiego Komitetu Założycielskiego ZZ FMO; 19 VI 1981 w ramach represji zwolniony z pracy w MO; przedstawiciel OKZ ZZ FMO podczas I KZD. 30 XI 1981 zatrzymany w Rykach przez SB (wraz ze Zbigniewem Żmudziakiem) w czasie powrotu z Warszawy do Lublina; zwolniony 1 XII 1981 po ostrej interwencji „S” (zwłaszcza KZ „S” LZNS w Lublinie). 12 XII 1981 uczestnik ostatniego posiedzenia KK „S” jako reprezentant OKZ ZZ FMO (m.in. rozmowy z Lechem Wałęsą nt. poparcia „S” w sprawie rejestracji ZZ FMO). 12 XII 1981 dotarł do grupy 9 milicjantów z ZZ FMO, głodujących na terenie Stoczni Szczecińskiej im. Adolfa Warskiego, z zamiarem dołączenia do głodówki.

13-14/15 XII 1981 uczestnik strajku w Stoczni Szczecińskiej (m.in. autor odezwy strajkujących do sił porządkowych, rozpowszechnianej w formie ulotek oraz przez głośniki radiowęzła). Po pacyfikacji stoczni w ukryciu w Szczecinie u rodziny Janiny i Ludwika Karasiewiczów, następnie ok. 23 XII 1981 – IV 1982 w Lublinie i Świdniku (w tym czasie SB zniszczyła jego samochód). W IV 1982 zatrzymany podczas oglądania meczu na stadionie piłkarskim; wypuszczony po kilkunastogodzinnym przesłuchaniu i przetrzymywaniu w areszcie KM MO w Lublinie, podczas którego przyjął propozycję wyjazdu za granicę (kilka dni później SB cofnęła zgodę). 1982-1986 w potajemnym kontakcie z Wojciechem Samolińskim (członek TZR, do 13 XII 1981 rzecznik prasowy ZR); bez możliwości zatrudnienia, prace dorywcze. W 1986 uciekł do RFN (korzystając z turystycznej wizy tranzytowej do Włoch).

W 1990 wrócił do kraju, przywrócony do pracy w KM Policji w Lublinie: kierownik sekcji operacyjno-dochodzeniowej Komisariatu IV, komendant Komisariatu VII, komendant Komisariatu III, 1996-2000 z-ca komendanta miejskiego Policji w Lublinie. W 1995 absolwent prawa na UMCS w Lublinie. Od 2000 na etacie radcy w KW Policji w Lublinie, oddelegowany do pracy związkowej jako przewodniczący ZW NSZZ Policjantów w Lublinie. Od 2006 na emeryturze.

Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (2002).

4 XII 1987 – 17 I 1990 rozpracowywany przez Wydz. II WUSW w Lublinie w ramach SOS krypt. Oficer.

Marcin Dąbrowski