Klub Inteligencji Katolickiej w Łodzi

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Klub Inteligencji Katolickiej w Łodzi. W 1956, na fali odwilży październikowej, grupa inteligencji łódzkiej z Janem Mędrzakiem i Marianem Elsnerem na czele wystąpiła z inicjatywą stworzenia Łódzkiego Klubu Dyskusyjnego Katolików. Deklaracja ideowa ŁKDK i Projekt programu zakładały działalność samokształceniową, skupioną wokół zagadnień religijnych, gospodarczych, społecznych, politycznych, także charytatywną. Po 11 mies. starań władze lokalne odmówiły rejestracji Klubu. Dopiero w 1978, za zgodą bp. ordynariusza Józefa Rozwadowskiego, powołano Klub Inteligencji Katolickiej, funkcję prezesa powierzono Włodzimierzowi Fijałkowskiemu, od 1979 Maciejowi Walickiemu. Po Sierpniu ’80 Klub powołał punkt konsultacyjno-informacyjny, nast. Wolną Wszechnicę Pracowniczą dla działaczy niezależnych zw. zaw. 31 V 1983 władze administracyjne Łodzi rozwiązały KIK; w uzasadnieniu podano, że „działalność klubu wykraczała poza ustalone obowiązującym statutem ramy i środki działania”, za naruszenie prawa prezydent Miasta Łodzi uznał m.in. powołanie tzw. punktu konsultacyjnego i Wszechnicy działającej w porozumieniu i we współpracy z NSZZ „Solidarność” Ziemi Łódzkiej (wspólnie sygnowano dokumenty). W decyzji o rozwiązaniu KIK podano także, że prowadził on bez zezwolenia propagandową działalność polityczną w formie prelekcji, o czym świadczą takie tematy jak np. Strategia działania – propozycje dla „Solidarności” (3 II 1981), Klimaty bezprawia po 10. latach (7 IV 1981), Prawo do strajku w rozwoju historycznym (28 IV 1981). W 1988 starania o ponowne powołanie KIK przy poparciu i pomocy bp. Władysława Ziółka podjęły osoby reprezentujące różne środowiska: działacze katoliccy – Jan Mędrzak, Jarosław Daszkiewicz, Innocenty Święcicki, członkowie rozwiązanego KIK – Jacek Lasociński, Krystyna Jachowicz-Kociołek, działacz „S” Andrzej Woźnicki, pracownicy naukowi Uniwersytetu Łódzkiego – Ryszard Kleszcz, Krzysztof Kocel, Stefan Niesiołowski, oraz grupa wywodząca się z RMP z Jackiem Bartyzelem na czele. 29 VII 1988 KIK w Łodzi wpisano do rejestru stowarzyszeń. 8 X 1988 odbyło się pierwsze walne zebranie, w którym wzięło udział 196 osób; wybrano władze: Jan Mędrzak – prezes, Jacek Bartyzel, Krzysztof Kocel – wiceprezesi, Jacek Lasociński – sekretarz, Jarosław Daszkiewicz – skarbnik. Kapelanem Klubu został ks. Andrzej Świątczak. Powołano sekcje: Obrony Życia Poczętego, Gospodarczą, Filozofii Kultury i Myśli Społecznej, Nauki Społecznej Kościoła, Kultury, Życia Wewnętrznego, Turystyczno-Krajoznawczą; w 1989 dodatkowo: Sekcję Niewidomych, Sekcję Przyjaciół Harcerzy; w 1991 Sekcję Pomocy Niepełnosprawnym, w 1992 Sekcję Przyjaciół Ziemi Świętej; w 1997 Sekcję Absolwentów Instytutu Teologicznego TEO-FILOS. Niektóre z sekcji po pewnym czasie zawieszały działalność ze względu na małe zainteresowanie uczestników. Od 1988 wydawane jest pismo „Informacje Klubu Inteligencji Katolickiej w Łodzi”. 1989-1992 zorganizowano 3 zespoły zamiejscowe łódzkiego KIK – w Pabianicach, Konstantynowie (rozwiązany w 1993) i Ksawerowie. W 1989 z inicjatywy KIK utworzono Łódzkie Porozumienie Obywatelskie, którego głównym celem była integracja środowisk opozycyjnych przed zbliżającymi się wyborami parlamentarnymi. W X 1989 powołano roczną Wszechnicę Samorządową, która przygotowywała przyszłych działaczy. W 1990 Klub włączył się w przygotowanie wyborów samorządowych. Klub zachowywał neutralność polityczną, stał się miejscem dialogu i spotkań ludzi o różnych poglądach politycznych, niepozostających w sprzeczności z nauką Kościoła. Czynna jest biblioteka i czytelnia czasopism. W 1989 łódzki KIK przystąpił do Porozumienia Klubów, organizacji mającej na celu integrację działań KIK na terenie Polski. Łódź reprezentowali w Radzie Porozumienia: Ryszard Kleszcz, Krzysztof Kocel i Marek Gniazdowski, od 1994 jedynym łódzkim reprezentantem w Radzie pozostał Ryszard Kleszcz, który od 1996 pełni funkcję prezesa KIK w Łodzi. W 2008 Klub liczył 300 członków.

Małgorzata Golicka-Jabłońska