Leopold Stawecki

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Leopold Stawecki, ur. 18 XII 1927 w Białymstoku. 1938-1939 uczeń I klasy Gimnazjum im. Zygmunta Augusta tamże, 1940-1941 radzieckiej szkoły średniej w Małej Brzostowicy.

Przed wybuchem wojny niemiecko-sowieckiej wywieziony do Okręgu Pawłodarskiego (pracował w III Suworowskim Sowchozie). W 1944 zmobilizowany przez Mieszaną Komendę Wojskową w Pawłodarze, skierowany do 3-letniej Oficerskiej Szkoły Pilotażu w Grigoriewskoje k. Moskwy. Od XI 1947 w Polsce. W 1948 przeniesiony do służby w 2. Pułku Myśliwskim w Krakowie, 13 VI 1949 uległ wypadkowi lotniczemu, w X 1950 przeniesiony do rezerwy. XII 1950 – II 1951 pracownik Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku, 1951-1953 Zarządu Okręgu Związku Zawodowego Pracowników Państwowych tamże. Od 1953 student Uniwersytetu Warszawskiego, Wydz. Prawa (eksternistycznie, studia nieukończone). 1953-1956 instruktor w Zarządzie Okręgu ZZ Pracowników Służby Zdrowia, 1957-1959 pracownik Białostockiego Przedsiębiorstwa Ceramiki Budowlanej w Białymstoku, 1959-1961 Wojewódzkiej Spółdzielni Mieszkaniowej tamże. W 1960 absolwent rocznego Studium Zaocznego Ekonomiki Przemysłu w Katowicach. 1961-1983 zatrudniony na różnych stanowiskach w Zakładzie Energetycznym Białystok.

Od jesieni 1980 w „S”; w X 1980 współorganizator (wraz z Józefem Karczewskim i Mieczysławem Domalewskim) KZ „S” w Zakładzie Energetycznym Białystok, przewodniczący; tymczasowy członek Prezydium MKS „S” Regionu podczas kryzysu bydgoskiego; członek białostockiego KOWzP. W VI 1981 delegat na I WZD Regionu Białystok, członek Prezydium ZR; delegat na I KZD, domagał się przyznania Związkowi inicjatywy ustawodawczej. W 1981 pełnomocnik prawny Regionu ws. podpalenia siedziby TKK w Bielsku Podlaskim oraz podpaleń mieszkań przewodniczącego ZR Feliksa Gołębiewskiego i mec. Kazimierza Niemotki.

13 XII 1981 internowany w Ośr. Odosobnienia w Białymstoku, od 6 I 1982 w Suwałkach, 31 III 1982 zwolniony. 27 II 1982 (wraz z żoną Raisą) oskarżony o czynną napaść i groźby karalne wobec funkcjonariuszy MO, 26 VII 1983 postępowanie umorzono na mocy amnestii. Zaangażowany w pomoc osobom represjonowanym i ukrywającym się, współpracownik niejawnej TKR „S” Regionu Białystok. Zaangażowany w wydawanie pisma „S” RI „Goniec Wojenny”. 1984-1986 współwydawca (z Andrzejem Fedorowiczem, Andrzejem Kuczyńskim i Anną Wojciechowską), współredaktor pisma „Jutrzenka”. Od 1985 przewodniczący MKK „S” Regionu Białystok, konkurencyjnej wobec TKR. 21 I 1987 skazany przez Kolegium ds. Wykroczeń w Łapach za udział w pogrzebie działacza „S” sędziego Tadeusza Iwaszczuka (wraz z Michałem Pietkiewiczem, Krystyną Strubel i Anną Wojciechowską niósł wieniec z napisem „Drogiemu Tadeuszowi – przyjaciele z «Solidarności»”) na wysoką grzywnę. W 1985 sygnatariusz apelu ws. bojkotu wyborów do Sejmu PRL.

W 1989 pozwany do sądu przez rzecznika rządu PRL Jerzego Urbana za zniesławienie w związku ze sprawą śmierci ks. Stanisława Suchowolca (sprawa umorzona z powodu niestwierdzenia winy pozwanego). W 1989 członek KO Ziemi Białostockiej oraz Komisji ds. Interwencji i praworządności „S”; w 1990 członek Wojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej w Białymstoku zajmującej się weryfikacją pracowników służb specjalnych.

Rozpracowywany przez Wydz. V WUSW w Białymstoku w ramach SOR, zdjęto z ewidencji 23 V 1987.

Tomasz Danilecki