Longin Kiercul

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Longin Kiercul, ur. 20 VII 1950 w Klewinowie k. Białegostoku. Ukończył Technikum Mleczarskie w Białymstoku, technik żywienia zbiorowego (1969), absolwent Szkoły Chorążych Służby Kwatermistrzowskiej w Poznaniu (1972).

1969-1978 służba w WP, w 1979 kierownik restauracji w Zielonej Górze, następnie instruktor OHP w Katowicach; 1979-1980 pracownik fizyczny w Cukrowni Łapy. 1977-1978 w kontakcie z ROPCiO (grupa Romualda Szeremietiewa) i Zygmuntem Goławskim; 1980 – XII 1984 członek KPN.

1980-1981 kelner w restauracji hotelu Leśny w Białymstoku, zwolniony z pracy za próbę zorganizowania KZ „S”. 8 V 1981 rozpoczął na korytarzu Urzędu Wojewódzkiego w Białymstoku głodówkę protestacyjną w obronie osób więzionych za przekonania, 10 V 1981 przewieziony do szpitala, gdzie kontynuował protest, 22 V 1981 uczestnik spotkania ze studentami manifestującymi pod budynkiem KW PZPR w obronie więźniów politycznych; od 28 V 1981 uczestnik głodówki członków KOWzP w Gdańsku, 30 V 1981 przerwał protest na apel KKP „S” w związku z żałobą po śmierci kard. Stefana Wyszyńskiego. VI-XII 1981 pełnomocnik KPN na woj. białostockie; wspólnie z Zenonem Bienderem, Krzysztofem Bondarykiem, Jerzym Korolkiewiczem, Bogusławem Sokołowskim współtwórca białostockiego Okręgu KPN. Od 15 VII 1981 pracownik fizyczny w Białostockich Zakładach Przetwórstwa Owocowo-Warzywnego. Od VII 1981 w „S”; współzałożyciel, wiceprzewodniczący KOWzP przy BZPOW (1. w Białymstoku ). 17-24 VIII 1981 obserwator procesu Leszka Moczulskiego (na zmianę z Zygmuntem Goławskim nagrywał proces), 21 XI 1981 uczestnik Ogólnopolskiego Zjazdu KOWzP w Radomiu, członek komisji programowej; współtwórca ruchu konsumenckiego w Polsce, na zjeździe założycielskim federacji konsumentów (jesienią 1981) ekspert w komisji statutowej.

Po 13 XII 1981 w ukryciu; 17 I – 5 IV 1982 internowany w Ośr. Odosobnienia w Suwałkach, 5 IV – 30 VII 1982 w Kwidzynie; od 1 V 1982 prowadził głodówkę, (także podczas protestu internowanych 12 V 1982), od 10 VI 1982 w Szpitalu Miejskim w Kwidzynie, następnie w Państwowym Szpitalu Klinicznym w Białymstoku, 1 VII 1982 samowolnie opuścił szpital; 30 VII 1982 formalnie zwolniony. VIII 1982 – I 1983 w ukryciu, uczestnik działań KPN. Właściciel firmy oprawy obrazów. Od 1988 na rencie.

Tomasz Danilecki