Maciej Łazarów

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Maciej Łazarów, ur. 18 XII 1936 Krakowie. Absolwent Poligraficznej Szkoły Inżynierskiej i Instytutu Językowego Herdera w Lipsku (1966).

W l. 50. i 60. bokser m.in. we Włókniarzu Kraków, Cracovii, Dynamie Lipsk i DHFK (b. NRD), zawodnik wagi koguciej i piórkowej. 1954-1960 praktykant, następnie trawiacz chemigraf w Zakładach Offsetowych w Krakowie, 1968-1969 główny technolog tamże, 1969-1970 dyspozytor w Drukarni Narodowej, 1970-1976 starszy mistrz w Drukarni Wydawniczej w Krakowie, 1976-1995 w Krakowskiej Drukarni Prasowej kolejno: technolog, kierownik działu, stereotyper.

Od IX 1980 w „S”; w VI 1981 uczestnik strajku drukarzy o wiarygodność informacji.

13 XII 1981 zwolniony z kierowniczego stanowiska, zawieszony w czynnościach służbowych, podjął (z żoną Fryderyką Łazarów) działalność konspiracyjną, m.in. ukrywał w domu poszukiwanych listami gończymi działaczy: Jana Rzyckiego (współorganizatora strajku w Hucie Katowice), Józefa Mroczka, Stefana Morawieckiego i uciekinierów z Ośr. Odosobnienia w Załężu k. Rzeszowa: Piotra Bielawskiego i Jana Senia; organizator podziemnego punktu poligraficznego. Od 1982 współpracownik Porozumienia Prasowego Solidarność Zwycięży, Solidarności Walczącej, podziemnego pisma „Zomorządność”, zaopatrywał je w farbę offsetową, papier i in. materiały poligraficzne; współpracownik podziemnych pism PPSZ: „Solidarność Zwycięży” i „Solidarność Walcząca”, „Kurierka B” i „Zomorządności”; drukarz (z żoną i czworgiem dzieci) wydawnictw podziemnych, w tym ulotek i plakatów; organizator w domu punktu kolportażu; uczestnik uroczystości patriotycznych, demonstracji, Mszy za Ojczyznę w Krakowie i Nowej Hucie.

W 1989 przeciwnik Okrągłego Stołu. 1989-1990 przewodniczący KO „S” Kraków-Płaszów; w 1989 uczestnik kampanii wyborczej. Od 1995 na emeryturze; społeczny trener boksu w klubach młodzieżowych, w tym parafialnego Faustyna Kraków.

Odznaczony Krzyżem Semper Fidelis (2000), Medalem Niezłomnym w Słowie (2007), Medalem Za Zasługi dla Małopolskiej „Solidarności” (2007), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2009).

Piotr Hlebowicz, Sławomir Chmura