Marek Petrusewicz

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Marek Petrusewicz, ur. 22 I 1934 w Wilnie, zm. 3 X 1992 we Wrocławiu. Ukończył Technikum Elektryczne we Wrocławiu (1954). Absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego, Wydz. Prawa i Administracji (1979).

W 1945 repatriowany wraz z matką do Polski. Od 1947 członek sekcji pływackich wrocławskich klubów sportowych, m.in. zawodnik KS Pafawag (trener Józef Makowski), wielokrotny zwycięzca w zawodach pływackich szczebla wojewódzkiego; od 1951 członek kadry narodowej, w 1952 uczestnik Igrzysk Olimpijskich w Helsinkach; w 1953 i 1954 rekordzista świata na 100 m stylem klasycznym; w 1954 srebrny medalista Mistrzostw Europy w Turynie. 1955-1961 elektryk w Stoczni Szczecińskiej im. Adolfa Warskiego. W III 1958 na Międzynarodowych Zawodach Przyjaźni w Rostocku padł ofiarą prowokacji, zorganizowanej przez osoby związane z gospodarzami zawodów (oskarżony o przemyt i gwałt na córce burmistrza Rostocka, co w późniejszym dochodzeniu uznano za bezpodstawne) i dożywotnio zdyskwalifikowany. W 1967 po wielokrotnych pobytach w szpitalu (choroba Buergera) amputowano mu nogę. Od 1968 członek sekcji pływackiej seniorów o upośledzonych narządach ruchu. W 1969 zwycięzca ogólnopolskich zawodów niepełnosprawnych (rekord kraju w pływaniu kraulem na 50 m). Od końca l. 60. pracownik Wojewódzkiej Federacji Sportu, organizator zgrupowań i zawodów.

Od IX 1980 w „S”; od X 1980 reprezentant WFS w MKZ, następnie w ZR Dolny Śląsk; organizator wykładów i spotkań z działaczami kilku nurtów opozycji oraz przedstawicielami „S” różnych regionów. Jesienią 1981, dzięki zdobyciu przez niego tajnych informacji o nadzwyczajnych przygotowaniach jednostek wojskowych, ZR zdecydował o podjęciu pieniędzy dolnośląskiej „S” z lokat bankowych oraz dyslokacji części związkowej poligrafii.

13 XII 1981 zaatakowany przez ZOMO w siedzibie ZR w czasie wynoszenia powielacza; po ciężkim pobiciu przetrzymywany w ZK we Wrocławiu, skazany na internowanie w Ośr. Odosobnienia w Grodkowie, ale wycofany z transportu ze względu na pogorszenie stanu zdrowia. Od 27 XII 1981 w szpitalu (odnowienie choroby Buergera); po pierwszej hospitalizacji, pomimo bardzo złego stanu zdrowia, kolporter prasy niezależnej. W 1983 po kolejnych pobytach w szpitalu, amputowano mu drugą nogę. W 1986 prawostronny wylew uniemożliwił mu dalszą działalność.

Artur Adamski