Marian Witold Sadłowski

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Marian Witold Sadłowski, ur. 28 XI 1941 w Tonkielach k. Drohiczyna, zm. 4 II 2009. Ukończył LO dla Pracujących im. Marii Konopnickiej w Szczecinie (1973).

1957-1960 robotnik w GS Samopomoc Chłopska w Siemiatyczach, 1960-1962 górnik w kopalni Wanda-Lech w Rudzie Śląskiej, 1962-1964 zasadnicza służba wojskowa; od 1964 w Szczecinie; 1964-1981 młodszy chorąży, inspektor dochodzeniowy w KW MO w Szczecinie. 1964-1982 w PZPR.

Jesienią 1980 autor raportu o przestępczej działalności oficerów MO na terenie Szczecina złożonego drogą służbową na ręce komendanta woj. płk. dr. Zenona Trzcińskiego, w NIK i MSW. 27 V 1981 wybrany (na otwartym zebraniu Podstawowej Organizacji Partyjnej nr 5 w Wydz. Dochodzeniowym KM MO w Szczecinie) na przedstawiciela do tworzenia Tymczasowego Komitetu Założycielskiego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy MO, od 30 V 1981 członek Komitetu Założycielskiego ZZ FMO Garnizonu Szczecińskiego, 2-krotnie delegat na zjazdy Ogólnopolskiego Komitetu ZZ FMO; 17 VI 1981 zwolniony z pracy; w VIII 1981 udzielił, jako milicjant i działacz związkowy, pierwszego w Polsce wywiadu w „Jedności” (nr 31); 1981-1982 starszy ekspedytor w Zarządzie Portu Szczecin. 25 IX 1981 uczestnik spacyfikowanej przez ZOMO akcji protestacyjnej w Hali Gwardii w Warszawie ws. odmowy rejestracji ZZ FMO. Do 13 XII 1981 współpracownik ZR Pomorze Zachodnie. 10-13 XII 1981 współorganizator strajku głodowego na terenie Stoczni Szczecińskiej im. Adolfa Warskiego (pozostali uczestnicy głodówki z garnizonu szczecińskiego: Edward Wiśniewski, Zdzisław Łakomski, Henryk Sosnowski; z garnizonu gorzowskiego Edward Żurawski; z garnizonu białostockiego: Krzysztof Florczykowski, Andrzej Radzicki).

17 XII 1981 internowany w Ośr. Odosobnienia w Goleniowie, od 11 I 1982 w Wierzchowie, 13 II 1982 pobity na tzw. ścieżce zdrowia, zwolniony 7 VII 1982. Po wyjściu uczestnik ogólnopolskich podziemnych struktur funkcjonariuszy MO, uczestnik demonstracji w Szczecinie; szykanowany, zastraszany.

Od 9 VII 1984 na emigracji w Szwecji. Uczestnik demonstracji pod Ambasadą PRL w Sztokholmie, sygnatariusz protestów przeciwko stanowi wojennemu do władz PRL i RWE.

Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi (1978).

Sylwia Wójcikowa