Michał Wroniszewski

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Michał Wroniszewski, ur. 7 V 1951 w Łodzi. Absolwent Akademii Medycznej, Wydz. Lekarski w Warszawie (1974), w 1981 II stopień specjalizacji z psychiatrii.

1974-1976 lekarz w Młodzieżowym Ośrodku Leczenia Nerwic, 1977-1979 w Osiedlowych Ośrodkach Psychiatrii Synapsis, 1979-1989 kierownik ośrodków Synapsis w Warszawie. 1974-1989 działacz specjalistycznego koła Towarzystwa Przyjaciół Dzieci przy Ośrodku Synapsis. W l. 60. i 70. w Duszpasterstwie Akademickim ks. Józefa Gniewniaka w parafii św. Jakuba. Od 1970 członek KIK, 1972-1974 kierownik sekcji kultury, 1974-1976 członek Zarządu KIK. W 1976 sygnatariusz listów protestacyjnych przeciwko zmianom w Konstytucji PRL i w obronie robotników Radomia, uczestnik zbiórek pieniędzy. Od 1976 współpracownik KOR, nast. KSS KOR: przepisywacz „Komunikatu” KOR, udostępniał mieszkanie na skrytkę dla Henryka Wujca (archiwum „Biletynu Informacyjnego” KOR, KSS KOR) i spotkania opozycji.

Od IX 1980 w „S”.

Po 13 XII 1981-1984 współpracownik podziemnych struktur „S” Regionu Mazowsze, analizował (z grupą psychologów) nastroje społeczne (pod kątem ew. strajku generalnego wiosną 1982); współtwórca Grup Współpracy „S”; organizator mieszkań i pomocy dla ukrywających się, druku ulotek i plakatów, kolportażu „Tygodnika Mazowsze”, pracy wydawnictwa NSW 1, składu książek NOWej, wydania 1 i 2 nr. pisma podziemnego „Dokąd?”. W I 1982 i V 1983 zatrzymany na 48 godz. (m.in. w zw. z przekazaniem własnego dowodu osobistego Zbigniewowi Bujakowi); 8-krotne rewizje w mieszkaniu; 1986-1987 pośrednik w kontaktach z Eugeniuszem Smolarem w Londynie i przekazywaniu stamtąd pieniędzy.

1989-1994 wiceprezes, od 1994 prezes Fundacji Synapsis. W 1995 jeden z pierwszych członków międzynarodowej organizacji innowatorów społecznych Ashoka.

Autor i współautor publikacji naukowych i popularnonaukowych, m. in. Mity i rzeczywistość terapii rodzin (1988), Skutecznie i profesjonalnie: poradnik dla organizacji pozarządowych pracujących na rzecz dzieci i dorosłych z autyzmem i nie tylko (2002).

Krzysztof Dąbek