Piotr Bednarz

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Piotr Bednarz, ur. 29 VI 1949 w Jeleniach k. Ostrzeszowa, zm. 26 III 2009 we Wrocławiu. Ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w Odolanowie (1966).

1966-1967 uczeń Technikum Przemysłowo-Pedagogicznego w Oleśnicy, 1967-1968 praktyczna nauka zawodu w Dolnośląskich Zakładach Wytwórczych Maszyn Elektrycznych Dolmel we Wrocławiu i tamże: 1968-1981 ślusarz remontu maszyn, zgrzewacz, operator maszyn i urządzeń przemysłowych (1970-1972 zasadnicza służba wojskowa). 1968-1980 w ZZ Metalowców (1979-1980 wiceprzewodniczący na Wydziale Tłoczni w Dolmelu, rekomendowany przez załogę bez poparcia KZ PZPR).

24 i 28-30 VII 1980 w czasie strajków w Dolmelu uczestnik negocjacji przedstawicieli załogi z dyrekcją i KZ PZPR, 27-31 VIII 1980 wiceprzewodniczący KS tamże, członek MKS w Zajezdni Autobusowej nr VII MPK we Wrocławiu. Od IX 1980 w „S”; od IX 1980 przewodniczący Komitetu Założycielskiego w Dolmelu oraz członek MKZ we Wrocławiu; od 6 I 1981 przewodniczący KZ w Dolmelu; w VI 1981 delegat na I WZD Regionu Dolny Śląsk, wiceprzewodniczący ZR, delegat na I KZD. 3 XII 1981 ze Stanisławem Huskowskim, Józefem Piniorem i Tomaszem Surowcem wypłacił z banku fundusze ZR (80 mln zł) i zdeponował je u ks. abp. Henryka Gulbinowicza (finansowano z nich działalność podziemną).

13 XII 1981 współorganizator strajku w Zajezdni Autobusowej nr VII MPK we Wrocławiu oraz Regionalnego Komitetu Strajkowego „S” Dolny Śląsk, wiceprzewodniczący, następnie 14-16 XII 1981 współorganizator strajków w Dolmelu, Państwowej Fabryce Wagonów Pafawag, Fabryce Maszyn Budowlanych Bumar-Fadroma, Fabryce Automatów Tokarskich; od 16 XII 1981 w ukryciu, poszukiwany listem gończym. XII 1981 – XI 1982 współorganizator podziemnych struktur „S” we Wrocławiu oraz protestów w zakładach pracy i demonstracji ulicznych. Od 5 X 1982, po aresztowaniu Władysława Frasyniuka, przewodniczący RKS, członek TKK „S”, uczestnik nagrań dwóch audycji Radia „S” (odczytał apel i komunikat RKS) wyemitowanych 25 X i 8 XI 1982. 7 XI 1982 aresztowany, do 27 XII 1982 przetrzymywany w AŚ i KW MO we Wrocławiu. 27 XII 1982 wyrokiem Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu skazany w trybie doraźnym na 4 lata więzienia i 3 lata pozbawienia praw publicznych, osadzony w AŚ we Wrocławiu, następnie w ZK w Kłodzku, Strzelinie i Barczewie. 15 III 1983 Rada Państwa odrzuciła jego prośbę o ułaskawienie, 18 III 1983 Sąd Penitencjarny w Wałbrzychu odrzucił jego prośbę o wcześniejsze zwolnienie motywowane stanem zdrowia i problemami rodzinnymi. 27 VII 1983 na mocy amnestii Sąd Wojewódzki we Wrocławiu złagodził karę więzienia do 2 lat. We IX 1983 uczestnik strajku głodowego (trwał do 1 X 1983) więźniów politycznych osadzonych w Barczewie. W III 1984 po rozpoczęciu kolejnego protestu w więzieniu podjął tajną głodówkę, pozbawiony widzeń, poddany represjom (bity, zamykany w pomieszczeniu bez dostępu powietrza) i szykanom, 15 IV 1984 podjął próbę samobójczą, następnie bezprawnie osadzony w izolatce, w nocy 13/14 V 1984 ponownie usiłował popełnić samobójstwo. Początkowo leczony w szpitalu więziennym w Barczewie, 17 V 1984 po interwencji ks. abp. Bronisława Dąbrowskiego (abp. zawiadomiły, a później w szpitalach opiekowały się nim Elżbieta Sienkiewicz, obecnie Sienkiewicz-Romańska, i Anna Skrzeszewska z podziemnej „S” z Wrocławia oraz Ligia Iłłakowicz-Grajnert i Helena Violetta-Komorowska z Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom) u ministra spraw wewnętrznych gen. Czesława Kiszczaka przewieziony do szpitala w Olsztynie (tego dnia Sąd Penitencjarny w Olsztynie wydał zgodę na przerwę w odbywaniu kary ze względu na konieczność specjalistycznego leczenia), następnie 22 V 1984 do szpitala w Warszawie. 20 VIII 1984 wyrokiem Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu na mocy amnestii resztę kary darowano. Do III 1985 leczony w szpitalach we Wrocławiu i Warszawie (m.in. poddany kilku operacjom chirurgicznym). 1985-1990 na rencie więziennej. 1985-1987 współpracownik przewodniczącego RKS Marka Muszyńskiego; XII 1987 – 1990 członek RKW „S” Dolny Śląsk (w RKS i RKW odpowiadał za kontakty z TKZ „S”).

Od 1989 ponownie w „S”. 1990-1995 delegat na kolejne WZD Regionu Dolny Śląsk, III 1990 – II 1992 członek ZR, III 1992 – III 1995 wiceprzewodniczący (odpowiedzialny m.in. za biuro interwencji). IV 1995 – V 1999 członek Rady Nadzorczej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu; 1995-1997 w Radzie Programowej TVP Wrocław; 1998-2003 w Radzie Nadzorczej Dolnośląskiej Regionalnej Kasy Chorych we Wrocławiu; 2002-2005 w Radzie Nadzorczej Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej tamże, 2004-2007 ławnik Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieście do orzekania w zakresie prawa pracy i ubezpieczeń społecznych.

Odznaczony m.in. medalem Zawsze Wierni (2005), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2006) oraz pośmiertnie Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2009).

23 I 1982 – 19 V 1983 rozpracowywany przez Wydz. V KW MO we Wrocławiu w ramach SOR krypt. Jeleń; 23 I 1984 – 23 V 1985 przez Wydz. V-1 WUSW we Wrocławiu; 23 V 1985 – 27 IX 1989 przez p. V RUSW w Ostrowie Wlkp. w ramach SOS krypt. Jeleń-2.

Artur Adamski, Katarzyna Kaczorowska