Proces 6 z Huty Katowice

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Proces 6 z Huty Katowice. 21 III 1985 zakończył się proces 6 działaczy oskarżonych o uczestnictwo w nielegalnym związku, druk i rozpowszechnianie nielegalnej prasy oraz zagarnięcie mienia na szkodę Huty Katowice i Pełnomocnika Zarządu Mieniem Byłych Związków Zawodowych przy Wojewodzie Katowickim. Śledztwo rozpoczęło się 31 X 1983.

29 X 1983 o godz. 6.50 przy bramie głównej Huty Katowice został zatrzymany pracownik Huty Lesław Lorek. Zatrzymania dokonał strażnik przemysłowy Karol Wroński. Przy Lorku znalazł 13 egzemplarzy „Głosu Śląsko-Dąbrowskiego”. Dyr. Huty poinformował o sprawie Wydział Śledczy Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Katowicach.

31 X 1983 Lorek otrzymał sankcję prokuratorską.

7 XII 1983 w związku z realizacja śledztw zatrzymani zostali: Andrzej Kisieliński – pracownik Huty Katowice i Jerzy Kilanowicz – były pracownik Huty. 12 XII 1983 zatrzymano Michała Lutego, a 11 I 1984 – dwóch pracowników Huty Katowice: Andrzeja Niewiarę i Andrzeja Stolarczyka.

W czasie śledztwa zostało przesłuchanych 16 świadków oraz 5 oskarżonych (Michał Luty odmówił składania zeznań).

W śledztwie ustalono, że oskarżeni od III 1982 do XII 1983 drukowali i kolportowali prasę niezależną; po strajku okupacyjnym w Hucie Katowice XII 1981 zostały na terenie Huty ukryte maszyny poligraficzne; maszynę drukarską typu IBM, która była własnością Huty użyczoną w użytkowanie Komisji Zakładowej ukrył Andrzej Kisieliński; dwa powielacze offsetowe elektryczne ukrył pracownik Huty o nieustalonych danych; IV 1983 Kisieliński dowiedział się o miejscu ukrycia powielaczy i wywiózł maszynę oraz powielacze poza teren zakładu pracy; maszyna IBM została przekazana Michałowi Lutemu dla podziemia w Katowicach.

8 VI 1984 wice prokurator Prokuratury Wojewódzkiej w Katowicach Edmund Nakonieczny sformułował akt oskarżenia.

Wartość maszyn poligraficznych wyceniono na 589.938 zł.

Proces toczył się od 17 X 1984, przed Sądem Wojewódzkim w Katowicach. Sprawę prowadził sędzia Jaromin, a oskarżał prok. Edmund Nakonieczny.

Lesława Lorka i Andrzeja Niewiary broniła Jolanta Zajdel Sarnowicz, Andrzeja Kisielińskiego i Jerzego Kilanowicza – Teresa Kurcyusz-Hoffman, Michała Lutego – Janusz Kral, Andrzeja Stolarczyka – Henryk Wypych.

Zeznania przed Sądem składało 6 świadków oskarżenia (3 nie stawiło się na rozprawę), którzy potwierdzili zeznania złożone w śledztwie, oraz 3 świadków obrony. Po ekspertyzie rzeczoznawcy powołanego podczas trwania procesu wartość maszyn została obniżona.

Na rozprawie w dniu 14 III 1985, prokurator Nakonieczny zażądał dla Michała Lutego 8 lat, dla Jerzego Milanowicza 7 lat, dla pozostałych oskarżonych 5 lat pozbawienia wolności.

21 III 1985 sąd zmienił kwalifikację prawną czynu, a artykuły „polityczne” umorzył na mocy amnestii z VII 1984.

Sąd wydał wyroki: Lutego, Niewiarę, Kisielińskiego, Milanowicza i Lorka skazał na karę 3 lat pozbawienia wolności, zmniejszoną na mocy amnestii do 1 roku i 6 miesięcy, oraz 60 tys. zł grzywny, Stolarczyka na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności zmniejszono na mocy amnestii do 1 roku i 3 miesięcy oraz 40 tys. grzywny.

22 III 1985 po odbyciu 2/3 kary (zaliczono okres przebywania w areszcie) wszyscy zostali zwolnieni.

Teresa Brodzka