Siły Zbrojne Polski Podziemnej

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Siły Zbrojne Polski Podziemnej, konspiracyjna organizacja założona na początku 1982 przez grupę młodych ludzi z Grodziska Mazowieckiego. Należało do niej kilkunastu licealistów oraz student Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Motywem powstania organizacji była chęć zemsty za śmierć górników z Kopalni Wujek. Członkowie SZPP spotykali się m.in. na plebanii w Grodzisku Mazowieckim u ks. Sylwestra Zycha. Wg zamierzeń organizatorów grupa miała opierać się na strukturze piątkowej.

Pierwsza akcja SZPP polegała na rozrzuceniu ulotek z wierszem Do generała w kościele św. Krzyża w Warszawie. Plan członków organizacji zakładał zdobycie przez nich broni, przez rozbrajanie funkcjonariuszy MO i żołnierzy Wojska Polskiego, w celu użycia jej w momencie powstania narodowego bądź próby odbicia internowanych. Początkowo w rozbrajaniu uczestniczyli: Robert Chechłacz, Andrzej Hybik i Tomasz Łupanow. Udało się odebrać broń 2 żołnierzom WP, rozbrojonych na jednej z ulic Grodziska Mazowieckiego i w autobusie linii 187 w Warszawie.

18 II 1982 ok. południa R. Chechłacz postrzelił, w trakcie próby rozbrojenia, st. sierżanta MO Zdzisława Karosa w tramwaju warszawskiej linii 24. Obu członkom SZPP (w akcji uczestniczył też T. Łupanow) udało się zbiec z miejsca zdarzenia. Z. Karos zmarł na skutek obrażeń 23 II 1982. W prasie i telewizji pokazano portrety pamięciowe sprawców. Mimo to próbowali oni przeprowadzać dalsze akcje.

4 III 1982 rozpoczęły się aresztowania członków SZPP. Broń, z której zginął Z. Karos, znaleziono u ks. Sylwestra Zycha. Proces członków Sił Zbrojnych Polski Podziemnej rozpoczął się 23 VIII 1982. Zarzuty postawiono 8 osobom: R. Chechłaczowi, A. Hybikowi, Tomaszowi Krekorze, T. Łupanowowi, Stanisławowi Matejczukowi, Tadeuszowi Właszczukowi, Jarosławowi Węcławskiemu i księdzu S. Zychowi. Oskarżono ich o dopuszczenie do zabójstwa funkcjonariusza MO i 2 napady na żołnierzy WP. W procesie adwokatami byli m.in. Maciej Dubois i Władysław Siła-Nowicki. R. Chechłacza we IX 1982 wyrokiem sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego skazano na 25 lat więzienia; pozostałym oskarżonym wymierzono kary więzienia w wys. od 2 lat w zawieszeniu do 13.

O działaniach i procesie SZPP szeroko informowały media, podając je jako przykład stosowania przez podziemną „S” terroryzmu. W relacjach prasowych z procesu eksponowano rolę studenta KUL S. Matejczuka oraz ks. S. Zycha, których przedstawiano jako ideowych inspiratorów organizacji.

Jan Olaszek