Stanisław Baranek

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Stanisław Baranek (pseud. Jurek, Mak, Kruk), ur. 27 VIII 1930 w Skale k. Ojcowa, zm. 27 XI 1997 w Krakowie. Ukończył Szkołę Przyzakładową w Hucie im. Lenina w Krakowie, ślusarz.

1943-1945 łącznik w 106 Dywizji Piechoty 5 Pułku Strzelców Konnych AK na placówce w Skale. 11 VII 1944 uczestnik obstawy drogi odwrotu w Ojcowie 1 kompanii Pegaz Batalionu Parasol po zamachu na generała SS Wilhelma Koppe. Wiosną 1946 zorganizował na terenie Skały organizację pod nazwą Młodzież Armii Krajowej (podległej miejscowej placówce Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość), komendant tejże; w ramach MAK organizator obserwacji posterunku MO w Skale, członków ORMO, PPR, pracowników UB, przechowywania broni i amunicji oraz szkoleń z zakresu strzelania i obchodzenia się bronią. 7 IV 1950 zatrzymany przez PUBP Olkusz, 18 VII 1950 wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego skazany na łączną karę 12 lat pozbawienia wolności, więzień ZK we Wronkach i Rawiczu oraz Ośrodka Pracy Wychowawczej w Knurowie; zwolniony 26 I 1955. Zatrudniony m.in.: w l. 60. w Spółdzielni Pracy Branży Skórzanej Krak w Krakowie jako cholewkarz, od l. 70. w HiL na Wydziale W-29 jako maszynista pomp.

1980-1989 w „S”, organizator struktur na Wydziale W-29, następnie członek Komisji Robotniczej Hutników w HiL. 17 V 1981 uczestnik Białego Marszu po zamachu na Jana Pawła II, 7 VIII 1981 marszu przeciwko zubożeniu.

Po 13 XII 1981 w podziemnych strukturach „S”. Od III 1980 w KPN, w jego mieszkaniu znajdowała się jedna z drukarni oraz punkt kolportażowy; 1980-1981 i 1986-1991 drukarz i kolporter „Opinii Krakowskiej” oraz ulotek; w V 1988 wraz z Andrzejem Izdebskim uszył sztandar II Obszaru KPN. 3 VI 1983 – 26 VII 1983 aresztowany, zwolniony na podstawie amnestii z 21 VII 1983.

Od 1989 członek Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego, od 1990 członek Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej oraz Stowarzyszenia Społeczno-Kombatanckiego Zrzeszenie Wolność i Niezawisłość.

Odznaczony Złotą Odznaką za Zasługi dla KPN (1995), pośmiertnie Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2009).

Paweł Goleń, Sławomir Chmura