Stanisław Hartman

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Stanisław Hartman, ur. 2 VIII 1914 w Warszawie, zm. 11 XI 1992 we Wrocławiu. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego, Instytut Matematyki (1937); Uniwersytetu Iwana Franki we Lwowie, kierunek fizyka (1941), w 1947 doktorat, w 1951 habilitacja, od 1961 profesor zwyczajny.

Od 1937 asystent w Instytucie Matematyki na UW. W czasie okupacji więzień Pawiaka. Od 1945 asystent w Katedrze Matematyki Politechniki Śląskiej z siedzibą w Krakowie; od 1946 pracownik naukowy UWr i PWr (wówczas obydwie uczelnie były połączone), 1952-1953 prodziekan Wydz. Matematyki, Fizyki i Chemii UWr, 1953-1968 kier. Katedry Algebry UWr. 14-16 III 1968 uczestnik studenckiego strajku okupacyjnego na UWr, współautor uchwały udzielającej jednoznacznego poparcia protestującej młodzieży akademickiej, przyjętej 15 III 1968 przez Radę Wydz. Matematyki, Fizyki i Chemii UWr. 1 XI 1968 usunięty z pracy w UWr. 1968-1980 pracownik naukowy Instytutu Matematycznego PAN we Wrocławiu; od 1976 kier. Zakładu Analizy Harmonicznej i Teorii Miary PAN tamże. 1976-1980 współpracownik KOR, następnie KSS KOR; w XII 1976 sygnatariusz „Listu profesorskiego” do Sejmu PRL w sprawie powołania komisji poselskiej dla zbadania przebiegu demonstracji robotniczych w VI 1976; 13 VI 1977 sygnatariusz petycji 33 wrocławskich naukowców w obronie aresztowanych członków i współpracowników KOR. Jesienią 1977 współorganizator tzw. Uniwersytetu Latającego we Wrocławiu. 1977-1980 wspierał wrocławski SKS (m.in. obrońca studentów przed Komisją Dyscyplinarną UWr). 22 I 1978 sygnatariusz deklaracji założycielskiej TKN; 1978-1980 uczestnik nieformalnych spotkań wrocławskich działaczy opozycji, tzw. Rady Jedności; 14 VI 1980 sygnatariusz „Listu TKN do Nauczycieli i Wychowawców”, wskazującego deformacje systemu edukacyjnego i wychowawczego PRL, 28 VIII 1980 sygnatariusz apelu wrocławskich środowisk naukowych i twórczych popierającego strajkujących robotników. 1946-1992 w Polskim Towarzystwie Fizycznym. 1956-1992 we Wrocławskim Towarzystwie Naukowym.

Od IX 1980 w „S”. W I 1981 przywrócony do pracy w Instytucie Matematyki UWr, 1981-1984 kier. Zakładu Analizy Funkcjonalnej tamże.; w 1981 członek KZ „S” UWr. W II, XI-XII 1981 uczestnik strajków organizowanych przez NZS.

4 I 1982 zatrzymany, 6 I 1982 internowany w AŚ we Wrocławiu, następnie w Ośr. Odosobnienia w Nysie, gdzie prowadził działalność dydaktyczną (m.in. kurs języka niemieckiego), 6 II 1982 zwolniony. 1982-1989 współpracownik środowiska działaczy wrocławskiej opozycji: Regionalnego Komitetu Strajkowego „S” Dolny Śląsk, tzw. Poziomki (porozumienia TKZ wrocławskich instytucji naukowych) oraz NZS. Od 1985 na emeryturze. W I 1986 sygnatariusz Apelu 77 intelektualistów polskich do odbywającego się w Warszawie międzynarodowego Kongresu Intelektualistów w sprawie uwolnienia więźniów politycznych. 1986-1989 przedstawiciel Fundacji Polcul na Dolnym Śląsku.

III 1989 – 1992 członek Prezydium KZ „S” UWr. 1990-1991 w ROAD, 1991-1992 w UD. Autor wielu prac naukowych, gł. z zakresu analizy harmonicznej, redaktor czasopism naukowych „Colloquium Mathematicum” i „Commentationes Mathematicae”.

12 V 2008 przy Instytucie Matematyki UWr. odsłonięto tablicę pamiątkową na jego cześć.

23 XI 1971 – 9 XII 1974 rozpracowywany przez Wydz. III KW MO we Wrocławiu w ramach KE; 23 IX 1976 – 22 X 1984 przez Wydz. III-1 KW MO/WUSW we Wrocławiu w ramach SOR krypt. Latawce.

Agnieszka Klarman