Stefan Kaczorowski

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Stefan Kaczorowski, ur. 18 XI 1899 w Ośnie k. Aleksandrowa Kujawskiego, zm. 1 I 1988 w Łodzi. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego, Wydz. Prawa.

1919-1926 działacz chadecki w Stowarzyszeniu Katolickiej Młodzieży Akademickiej, 1926-1939 w Chrześcijańskim Związku Młodzieży Pracującej Odrodzenie. 1928-1933 redaktor „Pracownika Polskiego”, „Pro Christo – Wiara i Czyn”. 1931-1934 sekretarz generalny Chrześcijańskiej Demokracji; od 1937 członek Zarządu Głównego Stronnictwa Pracy. Żołnierz kampanii wrześniowej 1939; 1939-1945 m.in. prezes konspiracyjnego Zarządu Stołecznego Stronnictwa Pracy; członek konspiracyjnej Rady Jedności Narodowej; uczestnik Powstania Warszawskiego; w 1945 delegat okręgowy Delegatury Rządu RP na Kraj w woj. łódzkim, prezes Zarządu Wojewódzkiego SP w Łodzi.

Po wojnie z Karolem Popielem próbował reaktywować chadeckie Stronnictwo Pracy; w 1945 zagrożony aresztowaniem na emigracji w USA, 1947-1948 prezes SP, w 1956 wiceprezes RJN w USA. Od 1957 w Polsce, poddany stałej inwigilacji; zatrzymany za udział w akcji przeciwdziałania rozbiórce krzyży i kapliczek przydrożnych (1963-1966); zawieszony w prawach wykonywania zawodu. W 1977 w KOR, następnie KSS KOR; od 1977 współzałożyciel i uczestnik ROPCiO; w 1978 członek Rady Konsultacyjnej przy redakcji niezależnego pisma „Opinia”, od 1978 Rady Finansowej ROPCiO. Publicysta niezależnych pism: „Opinia”, „Wolne Słowo”, „Wolny Polak” i „Rzeczpospolita”.

1980-1981 inicjator prób reaktywowania formacji chrześcijańsko-demokratycznej w środowisku łódzkim.

Włodzimierz Domagalski