Teofil Frankowski

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Teofil Frankowski, ur. 12 VIII 1950 roku w Dzierżoniowie. Absolwent Technikum Mechanicznego w Niemczy (1971).

Pracownik kilku dzierżoniowskich przedsiębiorstw, m.in. 1968-1992 Zakładów Radiowych Diora. Od 1980 związany z opozycją.

W 1980 uczestnik kilkunastu strajków i protestów w ZR Diora, wiceprzewodniczący KS. IX 1980 – XII 1981 współzałożyciel Komitetu Zakładowego „S”, następnie KZ w Zakładach Radiowych Diora w Dzierżoniowie, przewodniczący KZ, przewodniczący MKK Ziemi Dzierżoniowskiej, wiceprzewodniczący „S” woj. wałbrzyskiego, członek Prezydium „S” Dolnego Śląska. W 1980 delegat na Zjazd Wojewódzki „S” woj. wałbrzyskiego, I WZD Regionu Dolnośląskiego i I KZD.

13 XII 1981 aresztowany pod zarzutem nawoływania do niepokojów społecznych. Więziony w AŚ w Świdnicy, internowany w Ośr. Odosobnienia w Kamiennej Górze, Głogowie, Grodkowie i Uhercach. 13 XII 1981 w AŚ w Świdnicy podjął trwającą 27 dni głodówkę, sprzeciwiając się wprowadzeniu stanu wojennego. Zwolniony 6 XII 1982. XII 1982 – 1989 działacz podziemnej „S”, Duszpasterstwa Ludzi Pracy. Współpracownik m.in. Jakuba Kulaszyńskiego, Andrzeja Bartoszyńskiego. Od 1983 przez kilka lat produkował i rozprowadzał w środowisku opozycji gipsowe odlewy głowy Lecha Wałęsy. Wielokrotnie przesłuchiwany i zastraszany przez władze. Ok. 1985 (wspólnie z Janiną Benc) wyniósł z Zakładów Radiowych Diora dokumentację dotyczącą „S”.

W 1989 działacz KO Ziemi Dzierżoniowskiej. 1990-2006 3-krotnie kandydował w wyborach samorządowych w Dzierżoniowie. W 1994 i 1998 uzyskał mandat z listy PC. W tym czasie pełnił różne funkcje w samorządzie terytorialnym Dzierżoniowa. W 1991 kandydował do sejmu, w 1993 do senatu. Od 1994 właściciel prywatnej firmy.

Autor zarejestrowanego w 2003 wzoru użytkowego pod nazwą Zestaw do wyrażania uczuć.

?