Wojciech Rudnicki

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Wojciech Rudnicki, ur. 2 I 1949 w Lipnie k. Włocławka. Ukończył Technikum Włókiennicze w Zgierzu w 1967, technik włókiennik.

1967-1971 mistrz tkacki w Zakładach Włókienniczych Silvana w Gorzowie Wlkp., 1971-1972 mistrz tkacki w Zakładach Jedwabniczych Nowar w Nowej Rudzie, w 1972 kierownik techniczny i wiceprezes Spółdzielni Pracy Przemysłu Ludowego i Artystycznego Cepelianka w Świnoujściu, w 1973 mistrz tkacki w Zakładach Przemysłu Jedwabniczego Dolwis w Leśnej k. Lubania Śląskiego, 1973-1974 starszy kontroler celny w Urzędzie Celnym w Szczecinie, 1974-1982 kierownik zmiany, operator turbozespołu w Zakładach Włókien Chemicznych Wiskord w Szczecinie. W I 1971 jako organizator strajku w Zakładach Włókienniczych w Gorzowie Wlkp. (równolegle do strajku Bałuki) na znak protestu przeciwko pozornym zmianom w polityce PRL oraz polityce organizacyjnej w firmie. Wyrzucony z pracy i inwigilowany w każdym następnym miejscu pracy. W VI 1976 za udział w kontrmanifestacji przeciwko prześladowaniom robotników Radomia i Ursusa przesunięty w Wiskordzie na gorsze stanowisko.

21-30 VIII 1980 członek KS w rotacyjnym strajku w Wiskordzie, zwolennik nieustępliwego stanowiska w sprawie szkodliwości produkcji włókien wiskozowych dla zdrowia pracowników (sprawa prowadzona sądzie przez Andrzeja Milczanowskiego). Od jesieni 1980 wiceprzewodniczący KZ w Wiskordzie ds. kontaktów i negocjacji z Centralą Zjednoczenia Przedsiębiorstw Włókien Chemicznych Chemitex, 25 II 1981 na posiedzeniu KKK „S” Chemików wybrany na przewodniczącego KKK z siedzibą w Wiskordzie (do 19 XI 1981, gdy komisja wykonała swoje zadania).

13 XII 1981 internowany wraz z Januszem Buczkiem, po krótkim pobycie w AŚ KW MO w Szczecinie, osadzony w Ośr. Odosobnienia w Goleniowie, od końca I 1982 do 30 VII 1982 w Wierzchowie. W czasie internowania inicjator głodówki w proteście przeciwko zakazowi odwiedzin więźniów przez biskupa koszalińskiego, dwukrotnie pobity przez strażników więziennych w Wierzchowie. Tamże drukarz obrazków, znaczków i ich kolporter w czasie widzeń. Za odmowę rozmów z SB i nieregulaminowe zachowania ofiara wielu raportów karnych. Wiele razy wyrzucany z pracy, szykanowany, straszony, inwigilowany.

Od 12 IX 1982 na emigracji w Szwecji. 1983-1987 mistrz tkacki w Göteborgs Bandväveri w Szwecji, od 1987 na rencie powypadkowej. Od końca 1984 współorganizator (wraz z Andrzejem Świerkowskim) grupy Polaków w Göteborgu sprzedającej wydawnictwa podziemne z Polski, organizującej dwie wystawy o „S” w Bibliotece Miejskie4j w Göteborgu i przekazującej pozyskane pieniądze do Lund dla „S” w Polsce. Członek Kongresu Polaków w Szwecji z siedzibą w Sztokholmie i członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Londynie.

Sylwia Wójcikowa