Zenobia Marianna Łukasiewicz

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Zenobia Marianna Łukasiewicz, ur. 3 X 1932 w Łodzi. Ukończyła Szkołę Podstawową (1947).

1948-1952 pracowniczka Widzewskich Zakładów im. 1 Maja, 1958-1960 sprzedawczyni, 1961-1982 maszynistka w Prokuraturze Wojewódzkiej w Łodzi, w Komitecie Wojewódzkim PZPR w Łodzi, w biurach projektowych Agroprojekt i Miastoprojekt. W X 1978, po śmierci 22-letniego syna Piotra w wyniku brutalnych działań funkcjonariuszy KD MO Łódź-Bałuty, współpracowniczka Biura Interwencyjnego KSS KOR; autorka relacji z 26 przypadków nadużyć i bezprawia SB i MO. W I 1980 organizatorka petycji rodzin poszkodowanych dot. skarg na funkcjonariuszy MO do Prokuratury Generalnej. W 1980 kilkakrotnie zatrzymywana na 48 i 75 godzin: w V 1980 w Sandomierzu (ukarana grzywną), w Grudziądzu, w drodze do Gdańska, w VIII 1980 w mieszkaniu Kuroniów w Warszawie.

1980-1981 współredaktor (z Józefem Śreniowskim) pisma „Solidarność z Gdańskiem”; współuczestniczka akcji ulotkowych i malowania na murach; obserwatorka podczas rozpraw sądowych działaczy opozycji. Od jesieni 1980 członek Komitetu Pomocy Uwięzionym i ich Rodzinom „Patronat”. Współautorka pierwszego statutu „S” oraz Raportu Madryckiego o przestrzeganiu praw człowieka i obywatela w Polsce.

13 XII 1981 – 22 VII 1982 internowana w Ośr. Odosobnienia w Łęczycy, Warszawie-Olszynce Grochowskiej i Gołdapi.

Od II 1983 na emigracji w USA. Po powrocie do Polski (VII 1994) na emeryturze.

Odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2006).

18 VIII 1979 – 25 II 1983 rozpracowywana przez Wydz. III KW MO w Łodzi w ramach SOR.

Adam Kożuchowski